shopverslaafd?

‘AAAH Chriss raad eens! Ik mag die té geweldige Manolo’s kopen van mn moeder!’ gilt Caitlyn door de telefoon. Ze zeurt al sinds vorige week en heeft vast eindelijk weer haar ‘nou dan vraag ik het aan papa- smoes’ gebruikt.
Ik ben blij dat ik nooit moeite hoef te doen als ik iets wil, aangezien ik mijn eigen blackcard heb. 
Oke, het is de plastic variant van mijn moeder’s titanium blackcard, maar ik kan er mee kopen wat ik wil. Achja, ik droom nog steeds van de dag waarop ik die geweldige uitnodiging in mijn handen zal hebben. Dan kan ik eindelijk mijn éigen blackcard aanschaffen. Ik zucht en kijk op de klok. Oh fijn, Caitlyn is hier al over een kleine vijf minuten. 
Ik trek mijn zwarte YSL pumps aan en werk nog even snel mijn make-up bij. Wanneer ik de deur hoor opengaan en Winston’s gemompel hoor, haast ik me naar beneden en zie dat Caitlyn al ongeduldig staat te wachten. 
‘Chriss, schiet nou op, ik wil mijn Manolo’s! roept Caitlyn. Om haar tegen te zitten ga ik juist langzamer doen dan normaal, Caitlyn tegen zitten is gewoon veel te leuk. 
‘Christina, ik weet dat je dat expres doet om me tegen te zitten.’ voegt ze eraan toe. Ik lach schuldbewust. Achja, soms kennen we elkaar gewoon veel te goed.

Per limousine gaan we naar Barneys, waar Caitlyn haar heilige Manolo’s heeft gezien. We lopen naar binnen en ik ben verrast; Caitlyn loopt rechtstreeks naar haar Manolo’s, zonder stil te staan bij de geweldige spullen om haar heen (in tegenstelling tot mij; ik liet bij binnenkomst al vrijwel direct mijn oog vallen op een Prada tasje)
Wauw, zélfs het jurkje van Marc Jacobs, waar Caitlyn een moment bijna aanbiddend naar keek, liet ze aan haar voorbij gaan.
Ik blijf staan bij het jurkje en vanuit mijn ooghoeken zie ik dat Caitlyn met haar rug naar me toe staat -met haar gezicht richting de Manolo’s-. Meteen geef ik de jurk, het Prada tasje en mijn blackcard mee aan de verkoopster en ga vervolgens weer naar Caitlyn toe. 
‘En hoe vind je ze?’ vraagt Caitlyn enthousiast. 
‘Ahw, dat zwarte strikje is zo schattig! Ze zijn leuk!’ antwoord ik enthousiast. 
‘Ja ik weet het!’ zegt ze als een klein kind die na lang zeuren eindelijk een snoepje krijgt. Plots zie ik haar blik veranderen en ze kijkt me met grote ogen aan. Ik draai me om en zie de verkoopster van daarnet. In haar ene hand heeft ze mijn spullen netjes in een tasje, en in haar andere hand mijn blackcard en het bonnetje dat ze me laat ondertekenen.
‘Heb je nou alwéér wat gekocht?’ stamelt ze ‘Jeetje Chriss, ik dacht dat ík koopverslaafd was, maar sinds je die blackcard van je mams hebt…’ 
´Achja, ik kon het niet laten.´ zeg ik scheinheilig.
Ik begin te lachen wanneer ik denk aan hoe ze zal reageren als ze weet dat ik dat Marc Jacobs jurkje voor haar heb gekocht.
´Chriss? Weet je dat je nu best eng doet?’ vraagt Caitlyn, en ze kijkt me een beetje geitachtig aan.
‘Oh hihi, gewoon een binnenpretje.’

Proloog

‘Ach rot toch op!’ Ik smeet mijn mobiel weg, plofte neer op mijn enorme bed en schopte mijn nieuwe Louboutin´s uit. 
Ja, zelfs voor mij, Christina Clark, wordt het soms net even iets te veel. Maar voordat ik je ga opzadelen met mijn dagelijkse CC dilemma’s, zal ik mezelf eerst even voorstellen. 

Ik ben Christina Alyson Clark, de lieftallige dochter van Eleanor Clark en haar one night stand van 17 jaar geleden. Ik heb dus nooit geweten wie mijn vader is en ik betwijfel of mijn moeder dat zelf eigenlijk wel weet. Echt, wat ben ik blij dat ze dat roekeloze modellen leven allang achter haar heeft gelaten! Ze is nu een van de meest gerespecteerde en meest succesvolle vrouwen van de 21e eeuw. Met haar fashionlabel heeft ze de wereld veroverd en niemand lijkt zich meer te bekommeren om haar verleden. 
En dan heb je mij; de voorbeeldige dochter die nu al verzekerd is van een plek op één van de Ivy League universiteiten. 
Ik word echter nogal eens bestempeld als een verwend kreng, maar ik moet toegeven dat dat niet helemaal onterecht is. Ik heb nou eenmaal zo ongeveer alles wat mijn hartje begeert en mijn karakter zit gewoon zo in elkaar dat ik alles naar mijn hand wil zetten. 

Sinds kort woon ik in mijn eigen appartement in de Upper East Side van New York. Hoewel ik het prima naar mijn zin had bij mijn moeder thuis, wilde ik al sinds mijn kleutertijd -toen ik al in prachtige, speciaal op maat gemaakte designerjurkjes rond paradeerde- zo snel mogelijk een eigen appartement. Mijn wens ging in vervulling toen ik 16 werd. Als ik een normale tiener zou zijn, zou ik voor mijn sweet sixteen waarschijnlijk al genoegen hebben genomen met een nieuwe auto of een nieuwe garderobe. Maar aangezien ik nou eenmaal geen normale tiener ben -dat zal je vast niet zijn ontgaan- , was een appartement aan Fifth Avenue wel een leuk cadeau. 

Ja je leest het goed, Fifth Avenue, dé winkelstraat. In mijn vrije tijd ga ik dan ook het liefst shoppen met mijn beste vriendin Caitlyn Coates. We kennen elkaar al zo ongeveer ons hele leven en we zijn dan ook al sinds kleins af aan onafscheidelijk. Natuurlijk hebben we zo op z’n tijd een meningsverschilletje dat meestal uitdraait op rondvliegende mobieltjes en blauwe plekken door hard aankomende Jimmy Choo’s, toch is het elke keer weer goed gekomen. 

Maargoed, Caitlyn Coates -mijn beste vriendin dus- is de dochter van Nigel Coates en Ann Shoket; paps heeft een belangrijke functie bij Elite model management, mams is hoofdredactrice bij Seventeen magazine en dochterlief staat -net zoals ik- onder andere bekend om de voorbeeldige schoolprestaties. Samen vormen ze hét modelgezin van de Upper East. Het is voor de meeste mensen dan ook geen verassing dat Caitlyn en ik beste vriendinnen zijn. ‘soort zoekt soort’ zeggen ze dan. Ik heb geen flauw idee of ze dat nou positief of negatief bedoelen, ik heb me er nooit aan gestoord. 

Dat wij tot de elite van de Upper East Side behoren is een feit, maar ook óns leven is – zoals Caitlyn zou zeggen- niet altijd rozengeur en maneschijn. Ik neem je mee naar het wereldje van exclusieve feesten, drama queens, designerkleding en rivaliteit; het wereldje waar niks groots genoeg is en waar altijd álles overtroffen kan worden.